It’s time to come clean. Ik kan kwijlen bij mooie nagellakjes: creamy, glitters of die nieuwe kaviaar manicures! Nagellakswatches idem. Mooi verzorgde handen met een prachtige kleur op de nagels. OPI, Essie, Catrice, P2, MAC, Gosh, Rose Flakies; ik weet precies welke kleuren ik mooi vind.

Is het je al eens opgevallen dat hier bijna geen nagellakswatches staan? Of dat ik nooit nagellak koop? Dat heeft een reden. Tijd om het eerlijk toe te geven, om op te staan in de kring en het kenbaar te maken: Hallo ik ben Jacky Kluivert Lispet. En ik ben verslaafd aan nagelbijten.

 

Ik heb het niet over een haakje er af bijten. Nee helaas praat je in mijn geval over ingescheurde nagelbedden, bloedende nagelriemen en vergroeide nagels. Geen mooi verhaal, wel de waarheid. Het begon toen ik baby was, want mijn moeder heeft nooit mijn mini-baby-nageltjes hoeven te knippen. Toen ze er op het consultatiebureau op werd gewezen dat ze de lengte van mijn nageltjes in de gaten moest gaan houden, heeft ze haar nagelknipper nooit hoeven gebruiken. Ik sabbelde ze er toen al af.

Niks geen verslaving van een paar jaar omdat ik het stoer vond om te beginnen. Nee, ik ben gewoon zo geboren. Een perfecte smoes, maar geen goed excuus als ik die mooi gemanicuurde handen van andere vrouwen voorbij die komen. Twee keer is het me gelukt om m’n nagels te laten groeien: als kerst-cadeau voor mijn vriend (hij wilde mooie rood gelakte nagels voor kerst) en toen ik naar NewYork ging. Beide keren waren ze vrij snel weer gekortwiekt.

Ik bijt als ik stress heb of juist als ik zo relaxed ben dat ik me verveel. Als ik nerveus ben, maar ook zonder dat ik het in de gaten heb. Ik verdenk me er zelfs van dat ik in mijn slaap nagelbijt, want ik heb een pleisters om mijn vingers gedaan en ‘s ochtends lagen ze door mijn bed heen en waren mijn nagels weer een rampgebied.

Keerpunt?

Maar ik ga er weer voor. Ik heb weer het punt bereikt dat ik echt walg van mijn eigen handen. Ik heb mooie nagellakjes in mijn la staan! Maar ik heb ze hooguit twee keer gedragen. Want op die stompjes van mij is het geen pan. Dan trek ik juist de aandacht naar mijn handen terwijl ik juist wil dat niemand ze ziet. Ik ga weer de hele dag met mijn ‘Tangle’ in mijn handen lopen zodat ik daar mee kan zitten frunniken, de vieze smaak nagellak gaat er weer op en de knop van totale zelfbeheersing gaat weer om.

En ik hoop over een paar weken mijn volledige nagellakstash voor jullie te kunnen swatchen. Niet dat iedereen dat boeiend vindt, maar gewoon omdat ik dan kan pronken met mijn nagels!

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.