Brabbels

Wallen
Door Lisanne

Zoals in een eerder artikel van Jacky al naar voren kwam houden er veel mensen vanquotes. Ook ik heb er een zwak voor. In dit artikel heb ik een aantal ‘wijsheden’ van Woody Allen verzameld.  Een Amerikaanse filmregisseur van onder andere ‘Celebrity’, ‘Match Point’ en ‘Blue Jasmine’. Geen idee wie dit is? Shame on you! En maak snel gebruik van the gool old Wikipedia om te lezen wie deze man is en wat hij allemaal gedaan heeft.

“De dood is een toestand van niet bestaan. Wat niet is, bestaat niet. Dus de dood bestaat niet.”
Death is a state of non-being. That which is not, does not exist. Therefore death does not exist

 

“Ik ben niet bang om dood te gaan. Ik wil er alleen niet bij zijn als het gebeurt.”
It’s not that I’m afraid to die. I just don’t want to be there when it happens.

 

“Ik wil niet onsterfelijk worden door mijn werk; Ik wil onsterfelijk worden door niet dood te gaan.”
I don’t want to achieve immortality through my work … I want to achieve it through not dying.

 

“Ik ben hopeloos verliefd. Nu nog een meisje vinden dat met mij die gevoelens wil delen.”

 

“Ik denk veel aan de toekomst, want het is daar dat ik de rest van mijn leven zal doorbrengen.”

 

“Thuis ben ik de baas, mijn vrouw mag alleen de beslissingen nemen.”

Happy Days

Mijn Kerst begint om 15:00: vriendlief moet werken tot die tijd en daarna gaan we naar m’n zwager en schoonzus om met de hele schoonfamilie cadeaus open te maken. Al de hele morgen ben ik zenuwachtig, want als het om cadeautjes gaat (verjaardag, Kerst, Sint, maakt niet uit) ben ik net een klein kind dus rete nieuwsgierig. Wij kwamen er gisteren tijdens het inpakken achter dat we wel erg veel hadden, dus ik gok dat we morgen ochtend nog aan het uitpakken zijn.

Helemaal geen probleem, als we dan voor brunch-tijd maar weer klaar zijn, want dan komt mijn vader&co om bij ons te brunchen. Van de week heb ik een testlading scones gebakken en morgen ochtend doe ik een bakplaat voor het eggie. Ben benieuwd!

Geniet ervan; van de gezellige lichtjes, omringd door familie en/of vrienden, van het lekkere eten, de vrije dagen en natuurlijk de cadeautjes als jullie daar aan doen met Kerst.

Als je mij zo’n 6 jaar geleden tegen was gekomen dan had je verwacht dat ik in de vrijetijd m’n bh zou verbranden op De Dam ofzo. Ik kon alles wel alleen, had niemand nodig en al helemaal geen man – benjijgek!

Toen leerde ik mijn vriend kennen en met een hoop geduld van zijn kant, kan ik nu niet meer zonder hem. Het is een beetje zoals de quote uit Pretty Little Liars

‘You are running around in circles of your own chaos, let somebody in to help you navigate’

Maar nu zit ‘ie aan de andere kant van de wereld – nouja Thailand – zonder mij. Voor 3 weken.
En er zijn nu 4 dagen en 6,5 uur voorbij sinds ik hem heb uitgezwaaid op Schiphol.

Tranen van hem missen wisselen zich af met tranen van geluk dat ik hem heb en daaromeen ode aan de (mijn) liefde. Omdat ik lekker sentimenteel ben vandaag.

Maare, dan wel een Jacky-manier:

Wat ik zou doen om Mike nu even te kunnen knuffelen:

  • Een rauwe garnaal eten
  • In een cactus knijpen
  • De rest van 2013 geen make-up dragen
  • Sight Seeing in Amsterdam op mijn onmogelijk hoge hakken
  • Een handtekening vragen van Eddy de Clown van Fright Night
  • Een hele week koud douchen
  • Mijn iPhone inruilen voor een Nokia 3310
  • M’n haren kort knippen
  • De zaterdagavond afwas wegwerken van een Van der Valk wegrestaurant
  • Aan een stoeptegel likken
  • Bloed doneren -naalden…-
  • Een spinazie, spruitjes, bloemkool-smoothy drinken
  • Live ‘Heb je even voor mij’ zingen tijdens het 20:00 uur journaal
  • Een verse hondendrol fijnknijpen in een vuist zodat het tussen je vingers doorglibberd

 

Maarja, alleen geduld brengt Mike sneller thuis.
Ik ga zo dus nog maar even in bad, want geduld is een schone zaak…

Toen ik klein was – zeg een jaar of 10 – wisten zowel mijn ouders als ik heus wel dat snoepen niet heel gezond was. Maar met mate maak je er kinderen heel gelukkig mee. Dus uit school een snoepje en ‘s avonds een koekje bij de thee, daar ging je heus niet dood aan. En een dikke boterham met boter en kaas voor de lunch. Met een glas melk, of twee. ‘s avonds de aardappelen op tafel, liefst met boterjus (lees gesmolten boter) als ik het voor het zeggen had. Kibbeling halen met opa was een uitje en als je met papa ging skaten reed je langs de benzinepomp voor een ijsje.

Eten was zo gemakkelijk! Er was een duidelijke lijn tussen gezond en minder gezond eten en als je vooral aan de goede kant van de lijn bleef hoefde je je nergens zorgen over te maken. Maar nu schijnt niks meer écht goed voor je te zijn. Ik wacht op het moment dat een wetenschapper uitvindt dat er slechte Z-nummers in zuurstof zitten ofzo.

Er duiken steeds meer onderzoeken en wetenschappelijke beweringen op dat het eten wat vroeger goed voor je was, helemaal niet zo goed blijkt te zijn.

  • Kaas is vooral vet en gemaakt van koemelk
  • Die koemelk schijnt alleen goed te doen voor kalfjes en voor veel mensen helemaal niet zo best te zijn
  • En de yoghurt dus ook niet
  • Ga je over op de Alpro, moet je wel kijken dat er calcium aan toegevoegd is, anders is het niet te vergelijken met zuivel
  • Boterhammen kan je vandaag de dag beter wat minder nuttigen, want van carbs worden we dik
  • En carbs is ook pasta en aardappelen
  • Alleen speltbrood schijnt dan weer beter te zijn, maar alleen die naam doet me al aan geitenwollensokken denken
  • Vegetarisch is beter voor de beesten, maar ook weer niet want het verbouwen van vervangers kost veel land en water wat ten koste gaat van het leefgebied van dieren
  • Kip kan gevaarlijke bacteriën bevatten
  • En biefstuk nu ook
  • Als je al biefstuk eet, want dat kan ook zomaar paard zijn
  • Of misschien wel hond, alleen is dat nog niet ontdekt
  • Alles zit vol E-nummers, de E van Eng en Ernstig
  • De helft van de ingrediënten op verpakkingen herken ik niet, laat staan dat ik weet wat het is
  • Kokos is niet meer alleen zo’n exotische beker waar je cocktail in geserveerd wordt. Blijkbaar heeft het vet en is het gezond om dit in je haar of op je boterham smeren. Of nu toch weer niet volgens het VoedingsCentrum?

En vitamines kan je tegenwoordig maar beter innemen via tabletten en pillen, want je hoeft je appel maar te schillen of je broccoli een minuut te lang te koken en ze schijnen hun vitamine-nut te verliezen

Lachen is nog wel gezond

Maare, ik weet het niet meer. Wat is nu nog gezond?
Noem het lui, zeg dat ik niet goed voor mezelf zorg maar ik heb gewoon geen zin om ieder etiket te ontleden met Google translate op m’n iPhone in de supermarkt. Noch wil ik een half uur rijden op zoek naar een ecologische boer die onbespoten seizoensgroenten verkoopt. Zelf een moestuin beginnen op mijn balkon van twee meter breed begin ik niet aan – en zou ik waarschijnlijk ook de tijd niet voor nemen als ik wel een elf meter diepe tuin had gehad.

Ik wil gewoon duidelijkheid over wat ik kan eten: wat is gezond en wat kan je beter met mate nuttigen? Waar krijg ik smurfkleurige etterbulten van en wat veroorzaakt bij overmatige inname alleen een extra kilo Jacky om van te houden? Leefde ik maar vroeger; toen een vader zijn boerenzoonnog op de tractor naar school bracht terwijl hij een appel zo van de boom in zijn mond stopte. Die ene keer dat hij een worm tegen kwam spuugde hij hem gewoon op de grond.

 

Disclaimer: aan deze info kunnen geen rechten worden ontleend noch kan ik ze wetenschappelijk bewijzen. Dit zijn de dingen die in mijn hoofd zijn blijven hangen van de afgelopen maanden nieuws kijken en sites lezen.

Rara, waar gaat dit postje over?

Nou misschien over het feit dat ik op een dag na, al een maand niks gepost heb. Druk thuis, druk op het werk, druk in m’n hoofd en druk voor andere blogs (wist je al dat ik ook voor MissLipgloss schreef?). En dan zit ik ‘s avonds uitgeput op de bank en kan ik geen blogje meer schrijven. Onzin eigenlijk, want voor mij is schrijven ontspanning! Maar dat vergeet ik nog wel eens als ik als een lamzak op de bank hang.

Ja, true; schrijven is ook m’n werk. Gelukkig! Als schrijven is wat je het liefste doet en je kan daar je werk van maken, is dat toch geweldig? Dat is het inderdaad, maar soms (oké vaak) zit ik lekker te klagen over hoe moe ik ben en hoe zwaar mijn leven met een fulltime baan wel niet is. En de hele dag content creëren achter een bureau op je werk, maakt dat je soms voelt alsof je thuis ook nog moet werken als je ter ontspanning wilt gaan schrijven. Juist, does it make any sense? Waarschijnlijk niet, maar dat geeft niet.
Kon je maar schrijven, bloggen en publiceren in je gedachten, want al hangend op de bank heb ik zoooooo veel blogjes bedacht die ik had willen schrijven! En dan had ik inmiddels ook al een boek uitgegeven.

Maar ik wil geen excuusjes verzinnen, ik heb me gewoon niet aan mijn goede voornemen gehouden om lekker ‘voor de leuk’  regelmatig te bloggen op LadiesInc. Omdat ik iets kwijt wil, omdat ik jou iets wil vertellen en omdat ik het gewoon leuk vind. Let wel, goede voornemens van mid vorig jaar! Ik doe niet aan voornemens per 1 januari want dat is me te main stream.

Een aantal doorlopende voornemens van mij, om deze blog nog iets van waarde te geven:

  • Dingen doen die ik leuk vind
  • Gezonder eten
  • Meer sporten
  • Ben twee bovenstaande bedoel ik dus eigenlijk gewoon afvallen
  • Meer complimentjes geven aan lieve mensen om me heen en ze laten weten wat ze voor me betekenen
  • Stoppen met nagelbijten
  • Mijn shopgedrag enigszins controleerbaar houden

Bovenstaande staat overigens ook op volgorde van belangrijkheid. Dat verklaart ook waarom er weer twee paar prachtige schoenen binnen gekomen zijn van de week. Om me te verdedigen tegen alle mensen die nu hun hoofd schudden (ja pap en mam ik weet dat jullie dit lezen. En ja lief zusje, ik weet dat jij nu hard zit te lachen dat ik voortaan niets meer over jou shopgedrag mag zeggen): het zijn twee paar schoenen die ik al heel lang op het oog had, ze waren voor de helft, zijn van leer dus kunnen lang mee en ik had ook een derde paar besteld maar die stuur ik terug! Knap toch?

Ik ben op zoek naar een nieuwe camera. Om mooie(re) vakantiefoto’s mee te maken en voor foto’s voor LadiesInc. Dus dacht ik vorige week: ik ga eens bij Saturn kijken, want ik heb tot nu toe altijd goede ervaring met Saturn. We liepen door de winkel een een verkoper hield een praatje met ons. Helemaal prima. Tot deze meneer de volgende conclusie trok: ‘Wanteeeehhh… volgens mij zijn jullie in verwachting!’   Met een grote smile op zijn gezicht keek hij naar mijn lichaam, naar mijn buik, verborgen onder mijn winterjas.

Ik kop hem alvast even in : ‘vrouwen kunnen niet rijden, laat staan parkeren’  ‘vrouwen horen op bed, niet op de weg’ ‘een vrouw achter stuur is bloed aan de muur’ etc. etc. Nou het zal wel, maar ik heb toevallig wel in één keer mijn theorie- én praktijkexamen gehaald – en dat is niet omdat ik de examinator onderweg doodgereden heb. Ik kan best rijden, als ik me niet laat afleiden door leuke muziek, gezellig bijrijders of toeterende vrachtwagens.

En parkeren kan me toch zo’n geluksgevoel geven! Je weet wel, zo’n klein momentje dat een sprongetje in je buik veroorzaakt. Bijvoorbeeld als ik hem in een zeer krap plaatsje weet te manoeuvreren, of in één keer steken mijn bolide weet te parkeren voor de starende ogen van een groep midlifecrisis’ers.

Zojuist kreeg ik er weer een parkeerpretje bij. Bij onze supermarkt moet je parkeren in een parkeergarage. Daar zijn rijen parkeerplaatsen die naast elkaar liggen en dan ook een rij er tegenaan – dat je er recht in kan rijden om te parkeren en dan met de neus van je auto tegen de kont van die aan de andere strook staat. Snap je? Nu zijn dat zoiezo al zeer fijne parkeerplaatsen, want je kan er makkie inrijden.

Vanavond zag ik een plekje, vlak bij de ingang van het winkelcentrum. Op zich al zeer fijn als je na een dag werken nog boodschappen moet doen. Maar vlak voor mij, rijdt er een auto uit. Dit betekende dat ik rechtuit in op de plek van de uitrijdende kon rijden, om zo -zoef- door te steken naar het tegenoverliggende, voor de deur liggende, parkeerplaatsje. Waar ik vervolgens na het boodschappen halen, zó uit kon rijden!

Wat is voor jou zo’n klein momentje in de dag waar je even heel blij van kan worden?

 

 

Welkom in de wondere wereld van een net zo wonderlijke kat. Een kat met meer gezichtsuitdrukkingen dan de gemiddelde cabaretier en meer diva-gedrag dan bekende travestieten.

Ze regeert het huis en haar twee baasjes met twee pootjes in haar neus en is kieskeuriger dan een Nederlander op vakantie.

Aangenaam, dit is iCat. En dit zijn flashes uit haar leven.

Massage

 

Het vrouwtje is er van overtuigd dat ik de baas liever vind dan haar. Omdat ik altijd bij de baas zit als ze beide thuis zijn, omdat de baas mij altijd en overal mag aaien en knuffelen en bij het vrouwtje heb ik daar gewoon niet altijd zin in. En de baas mag mij optillen, als het vrouwtje dat doet ga ik meteen draaien en mekken. Maar het is niet zo dat ik het vrouwtje niet lief vind, maar de baas schrikt gewoon niet van mij – dus als ik bij hem kattig doe dan maakt het geen verschil.

Het vrouwtje daar in tegen schrikt al als ik een scheet laat en laat me daarna lekker met rust. En dat is wat ik af en toe gewoon even nodig heb. Ik heb zo’n zwaar kattenleven, dan wil ik af en toe gewoon even me-time!

Dus, om het goed te maken heb ik van televisie afgekeken hoe je een hoofdmassage geeft. Met hier en daar wat aanpassingen door mijn klauwen, had ik de slag wel te pakken denk ik. Toen het vrouwtje op het balkon lag, zag ik mijn kans schoon en gaf haar een heerlijke hoofdmassage! Ik hoop alleen dat ze niet in de gaten had dat ik tussendoor ook op haar haren aan het sabbelen was, want ze roken zo lekker.

 

 

 

It’s time to come clean. Ik kan kwijlen bij mooie nagellakjes: creamy, glitters of die nieuwe kaviaar manicures! Nagellakswatches idem. Mooi verzorgde handen met een prachtige kleur op de nagels. OPI, Essie, Catrice, P2, MAC, Gosh, Rose Flakies; ik weet precies welke kleuren ik mooi vind.

Is het je al eens opgevallen dat hier bijna geen nagellakswatches staan? Of dat ik nooit nagellak koop? Dat heeft een reden. Tijd om het eerlijk toe te geven, om op te staan in de kring en het kenbaar te maken: Hallo ik ben Jacky Kluivert Lispet. En ik ben verslaafd aan nagelbijten.

 

Ik heb het niet over een haakje er af bijten. Nee helaas praat je in mijn geval over ingescheurde nagelbedden, bloedende nagelriemen en vergroeide nagels. Geen mooi verhaal, wel de waarheid. Het begon toen ik baby was, want mijn moeder heeft nooit mijn mini-baby-nageltjes hoeven te knippen. Toen ze er op het consultatiebureau op werd gewezen dat ze de lengte van mijn nageltjes in de gaten moest gaan houden, heeft ze haar nagelknipper nooit hoeven gebruiken. Ik sabbelde ze er toen al af.

Niks geen verslaving van een paar jaar omdat ik het stoer vond om te beginnen. Nee, ik ben gewoon zo geboren. Een perfecte smoes, maar geen goed excuus als ik die mooi gemanicuurde handen van andere vrouwen voorbij die komen. Twee keer is het me gelukt om m’n nagels te laten groeien: als kerst-cadeau voor mijn vriend (hij wilde mooie rood gelakte nagels voor kerst) en toen ik naar NewYork ging. Beide keren waren ze vrij snel weer gekortwiekt.

Ik bijt als ik stress heb of juist als ik zo relaxed ben dat ik me verveel. Als ik nerveus ben, maar ook zonder dat ik het in de gaten heb. Ik verdenk me er zelfs van dat ik in mijn slaap nagelbijt, want ik heb een pleisters om mijn vingers gedaan en ‘s ochtends lagen ze door mijn bed heen en waren mijn nagels weer een rampgebied.

Keerpunt?

Maar ik ga er weer voor. Ik heb weer het punt bereikt dat ik echt walg van mijn eigen handen. Ik heb mooie nagellakjes in mijn la staan! Maar ik heb ze hooguit twee keer gedragen. Want op die stompjes van mij is het geen pan. Dan trek ik juist de aandacht naar mijn handen terwijl ik juist wil dat niemand ze ziet. Ik ga weer de hele dag met mijn ‘Tangle’ in mijn handen lopen zodat ik daar mee kan zitten frunniken, de vieze smaak nagellak gaat er weer op en de knop van totale zelfbeheersing gaat weer om.

En ik hoop over een paar weken mijn volledige nagellakstash voor jullie te kunnen swatchen. Niet dat iedereen dat boeiend vindt, maar gewoon omdat ik dan kan pronken met mijn nagels!

 

 

 

Wij vrouwen kunnen alles. Daar hoef ik jullie niets over te vertellen natuurlijk. We zijn niet alleen goed in alles wat we doen, we weten ook nog eens alles. Wat onze vriendin denkt bijvoorbeeld. Maar ook wat mannen denken – denken we.

Deze columns van Mister X geven ons nog meer handvatten over het leven van mannen. Maar ook een spiegel voor onszelf. Want mannen weten ook best veel – schijnt.

Mister X: ‘De paashaasworst staat buitenspel’

De paashaasworst staat buitenspel

Schatjes,
Lukt het al een beetje met emanciperen? Vast wel, want jullie hebben twee weken geleden alle handvatten van mij gekregen om het tot een succes te maken. Ik hoop dat je vriend er ook blij mee is.

Het was een rare week meiden: eerst laat de burgemeester van Leeuwarden de EOD opdraven voor een stuk purschuim dat op een bom lijkt, op 1 april hoor ik van Jacky dat ze naar Ajax gaat, daar neemt mijn club eindelijk weer de plek op de ranglijst in waar ze horen en als klap op de vuurpijl lees ik nu dat mevrouw Jacky voetbal ineens toch wel interessant vindt… Wat een rare figuren ook dat vrouwvolk, geen pijl op te trekken.

Wel las ik dat ze nog niet kon uitleggen wat buitenspel is (verrassend). Niet getreurd want voor dit soort belangrijke zaken ben ik dus aanwezig!En nu niet meteen hopen dat ik nog meer dingen uit ga leggen, want zaken als inparkeren, beslissingen nemen en niet in totale paniek raken als je iets kwijt bent dat gewoon in je tas blijkt te zitten – daar ga ik niet aan beginnen.

Buitenspel dus, komt’ie:

Een speler staat buitenspel als hij op het moment dat de bal gespeeld wordt, voorbij de achterste verdediger staat. Wat dus zo veel wil zeggen als dat hij tussen de keeper en de achterste man van de verdedigende partij staat.
Op het moment van spelen moet er dus tussen de speler die de bal gaat ontvangen en het doel van de tegenpartij nog minimaal 1 keeper en 1 andere speler van de tegenpartij staan. Is dat niet het geval? Dat steekt in veel gevallen die aap in het fluoriserende pakje langs de zijlijn zijn gekleurde vlaggetje de lucht in.

Ongelofelijk wat jullie allemaal niet leren op een site voor vrouwen dingetjes hè!

Nog iets

Naast het hele voetbal verhaal wil ik het toch over nog iets hebben. Het is vandaag namelijk Pasen! Ofwel, het chocolade-eieren feest! Wat moet dit voor jullie een te gekke tijd zijn! Lekker met z’n allen het hele weekend een goed excuus hebben om je vol te proppen met chocolade in de vorm van een ei of een paashaasje!

Toch zit er ook een treurige kant aan Pasen – en ik ik heb het hier niet over kruisigingen, mensen die rotsblokken moet weg rollen om uit hun grot te komen of mensen die bij de eerste de beste haan die kraait hoogverraad plegen.

Nee ik heb het over zaken die nog veel treuriger zijn. Namelijk boterklonten, kaas of  boterhamworst in de vorm van een paashaas. Ik vind het product zelf nog niet eens zo treurig. Ik bedoel, genoeg SBS6 kijkende, Frans Bouwer liefhebbende vrouwen op deze wereld die hun familie het beste van het beste voor willen zetten. En dan heb je er dus gewoon recht op om naar de supermarkt te gaan en boterhamworst in de vorm van een paashaas te kopen. Daar hoor je mij niet over!

Wat ik echter wel treurig vind, is dat er dus iemand is geweest die op een ochtend naar zijn werk ging en halverwege de dag op het briljante idee kwam boterhamworst in de vorm van een paashaas te snijden… Ik zie het al voor me: de beste man overlijdt over een paar jaar en tijdens de speech op zijn begrafenis komt het hele `uitvinder van paashaas boterhamworst` verhaal weer naar boven. Neemt toch de glans van de uitvaart een beetje weg lijkt me?

Maar goed, waarschijnlijk is hij er op die bewuste werkdag mee naar zijn leidinggevende gegaan die hem op de risico’s heeft gewezen: kost het niet te veel om dat te snijden, vinden we wel winkels die het willen verkopen en het belangrijkste: zijn er wel mensen die het willen kopen? Veel risico`s dus.

En als we het toch hebben over het nemen van risico`s in het bedrijfsleven, ik las deze week een onderzoek waar stond  dat vrouwen in hoge functies meer risico’s nemen. Dit schijnt te komen omdat ze, zodra ze ergens aan de top komen, willen bewijzen dat ze het kunnen. Dit onderzoek meenemend kun je dus zeggen dat het zeer waarschijnlijk is dat de risicovolle lansering van boterhamworst in de vorm van een paashaas gedaan is door een vrouw.

Vrouwen, wij mannen hebben alle vertrouwen in jullie! Je hoeft je niet te bewijzen met roomboterpaashazen en dit soort zaken! Blijf lekker bij de basis en het komt helemaal goed in je top functie! En daarbij: een mantelpakje is vaak al dusdanig sexy dat het echt niet meer uitmaakt of je wel of niet slaagt in de functie. Wij zullen er alles aan doen om je daar te houden want het oog wil ten slotte ook wat!

Nou pak het op, neem het mee en doe er je voordeel weer mee! Ik ga ondertussen verder met proberen vanille yoghurt in de vorm van een paashaas te krijgen!

Neem een paasei van mij en wish me luck!