Brabbels

 

 

Iedereen heeft wel een geheim. Het kan iets flauws zijn zoals een eigenschap die iets minder charmant is, iets dat je ooit gedaan hebt, of een gebeurtenis die je vriendin je in goed vertrouwen verteld heeft. Maar soms gaat een verhaal zitten broeden in je hoofd en moet het er een keer uit. Je wilt het vertellen, je moet het vertellen, je moet het kwijt.

Ik ben dol op zulke verhalen, omdat ze zo lekker herkenbaar zijn of juist omdat je zo ziet dat een ander het nog bonter kan maken dan jij. Deze verhalen verzamel ik en lees je anoniem in Confessions op Ladies Inc.

 

 

Dieet verslaafd

Door een negatieve periode in mijn leven ben ik rond mijn vijftiende erg zwaar geweest. Niet tien kilo overgewicht, het ging meer richting de vijftig kilo teveel. Nu geen excuses meer die ik toen maakte; ik had geen zware botten, er is geen genetische aanleg en het had geen medische oorzaak. Ik at gewoon veel, ongezond en vet. Om emoties te onderdrukken ging ik eten, zo veel en zo snel mogelijk. Toen ik fysieke klachten kreeg ging ik op dieet en met mijn eerste poging is het begonnen.

Gezonder eten was de eerste poging. Maar van gezonder eten maakte ik; overdag alleen nog appels eten en een kale boterham tussen de middag. Werd ik heel flauw, ging er een tabletje energiesuiker in. De hele dag een beetje wazig, maar pure euforie als ik op de weegschaal ging staan. Maar volhouden deed ik het niet, een week of vijf en toen was ik het zat. De appels veranderde in Snickers en op de weegschaal verscheen een verdachte laag stof.

Een paar weken at ik zoals het me uitkwam. Als ik ineens de behoefte voelde om op de weegschaal te gaan staan, vloeide de tranen rijkelijk en zocht ik weer een nieuw dieet. Het was ergens wel prettig om controle te hebben en me te kunnen uiten in het eten. Dat deed ik al, maar daar werd ik zwaarder van. Op deze manier werd de controle een uitlaatklep en viel ik af. Dat beviel me veel beter, en van de complimentjes groeide ik. Dat was mijn maatstaf, want als ik geen complimenten kreeg viel ik dus niet genoeg af.

Uiteindelijk kwam ik altijd terug bij af. Toen mijn leven weer een beetje uit de achtbaan kwam, ging er een knop om in mijn hoofd. Dit wilde ik niet, zo dik zijn. Dit was ik niet. Het hield me tegen in dingen die wilde doen en waarvan ik wist dat ik het kon. Een dieet met maaltijdvervangers heeft me toen min zestig kilo opgeleverd. Een ijzere zelfdiscipline, overladen met complimentjes, trots op mezelf en zowaar zag ik in de spiegel het soort mij die ik altijd wilde zijn. Een leuke meid, eindelijk van buiten ook mooier.

Hoe blij ik was met mijn dieet, zo van slag was mijn lichaam. Bijna een jaar vloeibaar gegeten, dat kan natuurlijk niet goed zijn voor je. Achteraf gezien dan, want als je je on top of the world voelt, wil je daar niks van horen. Je leest dat het geen kwaad kan en dat wil je zo graag geloven. Maar het kon wel kwaad, zeker als je het zo lang doet als ik deed. Mijn spijsvertering was minimaal en omdat ik zo lang op rantsoen had geleefd ging mijn lichaam direct vetreserves op slaan. Je begrijpt, opnieuw in strijd met de weegschaal.

Opnieuw verschillende diëten gevolgd met wisselende resultaten. Want ik wil niet meer terug naar af, nooit meer. Ik weet niet wie die vrouw was die ik op de foto’s terug zie. Ik zie wel iemand die diep ongelukkig is, waarvan de ogen raar staan omdat ze in een opgeblazen gezicht liggen, iemand die haar favoriete bezigheid (shoppen) nooit meer deed omdat toch niets paste. En nu houd ik mijn gewicht ‘constant’ door van het ene dieet in de andere te rollen.

Als ik stress heb kan het twee kanten op gaan: óf ik kom aan, óf ik val af omdat ik de controle van het strenge diëten op zoek zodat ik dan weer even ergens wél grip op heb. Of uit verveling ga ik kijken hoe lang ik iets vol kan houden of welke combinaties voor mij werken. Ik denk dat je het een soort hobby kan noemen?

Ik weet niet of ik een eetstoornis had, of misschien wel heb. Wel weet ik dat het cijfer op de weegschaal een obsessie is geworden. Maar ik denk wel dat ik het nu onder controle heb. Ik weet wat ik ongeveer kan eten, maar toch ben ik nooit tevreden. Grote ups en downs als ik vroeger had, heb ik niet meer. Ik blijf een jojo en streef er nu naar om daar vanaf te komen. Maar toch, diep in mijn hart? Wil ik er ook nog wel vijftien kilo af hebben…

 

 

Tja, ik houd niet zo van excuses maken omdat dat betekent dat je toegeeft dat je iets hebt gedaan waar je toch niet helemaal achter staat. En dat is een vorm van spijt, en ik zeg altijd; spijt is zonde van je tijd!

Toch heb ik een beetje spijt van afgelopen week, want ik was waardeloos (bijna niet) aanwezig op het internet. Mail, Bloglovin (nog meer blog-verslaafde in tha house?), internetbankieren en ook LadiesInc hebben bar weinig bezoekjes gekregen van mij. Vooral de laatste baal ik van, want dat is toch een beetje mijn baby.

En het resulteerde dus in niet schrijven en dus geen nieuwe posts.

Als ik ergens een hekel aan heb op leuke blogs die ik lees, is het als er plots niet geposts wordt. Dan denk ik; ja hallo, je zit in m’n routine! En nu mis ik een artikeltje. – Ja inderdaad, ik vind dat een blog voor mij schrijft. Natuurlijk weet ik dat dan niet zo iets, maar als ik iets echt leuk vind om te bekijken, dan vind ik het jammer als het aantal berichten daalt.

En nu doe ik het zelf. Het bekende excuus: ‘Ik was een beetje druk’. Natuurlijk, iedereen heeft het druk en je bent zo druk als je jezelf maakt. Maar omdat ik erg goed ben in mezelf druk maken, zit ik af en toe een beetje over my head. En dat was vorige week. Ik was jarig, ging een dagje naar de sauna, organiseerde de babyshower van m’n beste vriendinnetje en was onbedoeld veel ingeroosterd op m’n werk.

Ook ben ik altijd om duistere redenen de week dat ik jarig ben, niet te genieten. Dus in de avond was ik moe en cranky en foto’s maken lukte niet en wat ik vooruit geschreven had was ineens stom. Dus gooide ik mijn artikelen in de prullenbak en mijn camera in een hoek.

Dus: geen posts. Sorry. Gaat niet meer gebeuren, want ik vind het veelste leuk om te schrijven, het met jou te delen in de hoop dat je dan een berichtje achter laat!

Ik ben over mijn dipje heen en heb als goede voornemen (ja, die maak ik het hele jaar door) een streven van minimaal zes LadiesInc berichten in de week gemaakt. En dat gaat ook gewoon lukken, want dat wil ik! En als ik het niet doe krijg ik spijt, en ik heb niet zo graag spijt…

 

Na een zware avond reed er een vierentwintige jarige vrouw om drie uur ‘s nachts naar huis. In de auto bleven wat lampjes branden op het dashboard, dus ze zat niet helemaal op haar gemak. Stoppen om te kijken wat er aan de hand was durfde ze niet, want wat als de auto niet meer wilde starten?

Toen onderweg de radio, de navigatie en het binnenlicht één voor één uitvielen begon ze spontaan te bidden – plotseling in de volle overtuiging dat er vast wel iets van een God was die haar wilde helpen.

Maar de auto trok langzamer op en ook de stuurbekrachtiging viel uit. Op een verlaten landweggetje gaf de auto van de vrouw het op. In lichte paniek manouvreerde ze  de auto in de buurt van de enige lantarenpaal in de buurt en ging ze op zoek naar haar telefoon. Nog maar 3% batterij.

 

 

 

Ik ben nog nooit iemand tegen gekomen die niet gek is op quotes. Grappige, mooie, herkenbare of inspirerende one-liners van bekende of onbekende mensen.

Om de week goed te beginnen, heb ik een aantal mooie verzameld.

 

 

 

Anyone who says they have only one life to live, must not know how to read a book

via HowAboutABook

 

Door nooit een sprong in het diepe te wagen, blijf je altijd nat achter de oren.

 

 

De mensen die denken dat ze altijd gelijk hebben, zijn meestal de mensen die nooit originele ideeën hebben.

 

 

 

Wie wil leven van zijn creativiteit kan beter investeren in een olifantenhuid dan in een duur pak.

 

 

 

Creativiteit is het vermogen je dromen in daden vast te leggen.

 

 

 

Als iemand leeft zonder vergissingen te begaan, bewijst dat alleen dat hij nooit iets nieuws heeft geprobeerd.

 

De laatste vier quotes komen uit Duizend wegen naar verandering van David Baird

 

Iedereen heeft wel een geheim. Het kan iets flauws zijn zoals een eigenschap die iets minder charmant is, iets dat je ooit gedaan hebt, of een gebeurtenis die je vriendin je in goed vertrouwen verteld heeft. Maar soms gaat een verhaal zitten broeden in je hoofd en moet het er een keer uit. Je wilt het vertellen, je moet het vertellen, je moet het kwijt.

Ik ben dol op zulke verhalen, omdat ze zo lekker herkenbaar zijn of juist omdat je zo ziet dat een ander het nog bonter kan maken dan jij. Deze verhalen verzamel ik en lees jeanoniem in Confessions op Ladies Inc.

 

 

 

Ik zoek een nieuwe ex-vriend

Je eerste liefde heeft altijd iets speciaals en veel vrouwen houden hun leven lang een zwakke plek voor hun eerste vriendje. Misschien heb je voor het eerst met hem gekust of het bed gedeeld; in ieder geval is hij de eerste geweest die je hart gestolen heeft. De één blijft haar leven lang een kleine buikkriebel voelen als er iets is wat aan haar aan hem doet denken, de ander bewaart lieve brieven of smsjes in een doos onder het bed. Daar heb ik ook allemaal last van, maar ik ga nog een stapje verder.

Alle jongens die ik leuk vind, vergelijk ik met G. Kwa uiterlijk zoek ik iemand die er ongeveer hetzelfde uitziet: blond surfers-haar, een sterke kaaklijn en volle lippen. Ongeveer even groot als ik en een gespierde spijker met fietsersbenen. Ik heb gedate met jongens die er anders uitzagen en hoewel ik ze eerst leuk vond, ga ik me na een afspraakje of vier ergeren dat ze niet op G lijken. Dunne lippen zoenen niet lekker en dat ik continu omhoog moet kijken als we staan te praten is slecht voor mij nek. Niet echt natuurlijk, maar het gaat de hele tijd door mij hoofd. Ik verzin smoesje waarom ik de date in kwestie niet leuk meer vind, en kap het af. Ik ben er niet trots op, ik schaam me er zelfs een beetje voor. Want G en ik zijn over en uit, maar ik kan het kennelijk niet sluiten?

Ik denk niet dat ik nog verliefd ben op mijn eerste vriend. Hij is en blijft heel speciaal voor mij en we hebben samen veel meegemaakt maar na drie jaar was het klaar. We hielden van elkaar toen we uit elkaar gingen, en ik denk dat daar mijn probleem ligt. Ik ben nooit boos op hem geweest, ik heb hem niet gehaat, hij heeft me niet bedrogen en ik ben in onze relatie nooit verleid door een leuker exemplaar. Het ging gewoon niet meer, de koek was op. Maar hij is wel de jongen waar ik over fantaseer, de man die in mijn dromen tranen in zijn ogen krijgt als ik aan kom lopen in een extravagante bruidsjurk en tot nu toe de enige die me meer dan een maand heeft kunnen boeien.

Als ik dit verhaal van iemand anders zou horen, denk ik dat het gaat over een puberend meisje, maar ik ben al achter in de twintig. Ik vind van mezelf dat ik me kinderachtig gedraag en daarom vertel ik het niet aan vriendinnen. Als we gaan stappen, sjans ik er de hele avond op los maar ik betrap me er ook op dat ik een adrenaline-kick krijgt als ik iemand zie lopen die op G lijkt. Ik word er ondertussen zelf een beetje moet van en twijfel of ik misschien met een psycholoog moet gaan praten. Wat ik daar van verwacht weet ik niet precies, maar ik wil G uit mijn systeem.

Oprecht hoop ik dat ik binnenkort gelukkig kan zijn met een andere gozer. Ik zoek niet direct marriage-material, maar ik wil mezelf bewijzen dat er genoeg leuke mannen rondlopen. Mannen die mijn hart net zo snel kunnen laten kloppen als G ooit deed…