Persoonlijk

Op Beautylab zag ik een persoonlijkheidstest die volgens de blogster eng correct was. Ah, ik hou van testjes en ik ben altijd benieuwd naar wat mensen/testjes van mij vinden – en hoe kloppend hun uitslag is.

En volgens de Jung Typology Test ben ik een INFJ. Wat bot samengevat betekent dat ik een creatief, gevoelig en complex mens ben en dat mijn type mens vrij uniek is. Duuuussss
Maar, over het algemeen een freaky correcte persoonlijkheid beschrijven met vele inzichten en aha!-momenten. Ik raad je aan om ook de Jung Typology Test te doen!

72 Engelse vragen, zo’n 10 minuten, verder en ik weet dat ik een INFJ ben volgens de Jung Typology Test.

INFJ staat voor:
Introvert(11%)  iNtuitive(12%)  Feeling(25%)  Judging(67%)

Zonder uitleg denk ik uhh? Introvert? Ik speel toneel, ik geef graag (on)gevraagd m’n mening en praat vaak, vrij hard, veel en graag.

Met uitleg denk ik: oké, klopt helemaal!

INFJ’s hebben een complexe persoonlijkheid en niet alledaagse talenten. Het zijn zowel doeners als dromers  en een trekje van een INFJ is dat ze zich (te) snel verantwoordelijk voelen als iets gebeurd en gevoelens van derden trekken ze zich erg aan. INFJ’s hebben dan ook heel vaak het gevoel en de drang om ‘alles’ op te moeten lossen. Als INFJ heb ik een griezelig goed inzicht in mensen en situaties doordat ik vaak hier vaak een correct onderbuik gevoel bij krijg. Het leven voor een INFJ is niet altijd gemakkelijk, maar door hun eigenschappen als empathie, zorgzaamheid en perfectie maken ze het zichzelf ook niet altijd gemakkelijk.
INFJ’s zijn al met al vrij moeilijk te begrijpen, maar als je ze eenmaal goed kent dan zie zitten deze warme, zorgzame en eerlijke personen diep in je hart.

Enne, over het introverte leerde ik het volgende:
INFJ’s zijn introvert hoewel veel mensen denken dat ze extravert zijn. Want ze zijnoutgoing en geïnteresseerd in anderen. Maar, INFJ’s zijn diep van binnen introvert: ze laten hun echte emoties alleen zien aan echt goede vrienden en mensen die heel dicht bij staan. En als het niet goed gaat met een INFJ dan sluiten ze zich emotioneel af voor de buitenwereld, vaak ook voor hun inner circle.  

Bovendien heb ik blijkbaar nogal wat opvallende eigenschappen:

  • ik kan mensen goed inschatten en heb snel door wat de intenties van iemand zijn
  • ik twijfel vaak tussen direct en eerlijk zeggen wat ik van een situatie of persoon vind – en een politiek correct antwoord geven
  • INFJ’s hebben vaak sterke schrijfvaardigheid en kunnen zich goed uiten op papier
  • ik vaar veel op intuïtie en dat gaat ook goed omdat ik een goede intuïtie heb
  • the down side aan vaak zelf gelijk hebben is dat INFJ’s vaak koppig zijn en minder open staan voor andermans meningen
  • ik ben kampioen in onderdrukken van gevoelens en sta vaak op om dingen te regelen in noodsituaties of na rampen
  • mijn empathische vermogen zorgt voor heldere inzichten in situaties
  • het nadeel aan dit vermogen is dat ik te veel aan andere denk en daardoor voor mezelf ongemakkelijke of pijnlijke situaties creëer
  • als perfectionist heb ik altijd het gevoel dat ik beter kan en in plaats van genieten van succes ga ik op zoek naar verbeterpunten
  • ik ben altijd op zoek naar systemen en manieren om dingen zo goed en zo snel mogelijk gedaan te krijgen
  • ik heb hele hoge verwachtingen van mezelf
  • conflicten ga ik liever uit de weg omdat ik daar gevoelsmatig niet goed mee om kan gaan – emoties slaan dan ook vaak naar binnen waardoor lichamelijke klachten kunnen ontstaan
  • door mijn ‘vele talenten’ is het voor mij lastig om het juiste carrière pad te kiezen omdat ik het liefste alles in praktijk breng
  • maar INFJ’s streven uiteindelijk altijd naar managers posities

 

Wow, crazy freaky correct mister Jung!

Maar er kwamen ook wat dingen uit die duidelijk niet mij zijn:

  • ik zou het goed doen in de gezondheidszorg – niemand die mij kent zou het hier mee eens zijn
  • ook zou ik zeer geschikt zijn voor religieus leiderschap – maar die sla ik maar even over
  • orde en netheid, dat is waar ik altijd naar zou streven – juist, mijn huis wel eens gezien?
  • ik zou een natuurlijke affiniteit met kunst hebben – in praktijk vergelijk ik kunst vaak met kinder klei-werkjes

Leuk feitje: INFJ’s is het meest zeldzame Jung Typology Type van de mensheid, slechts 1% van de wereldbevolking krijgt deze stempel. Dus ik ben rare – als in uniek en zeldzaam, niet als in raar. Of ja, eigenlijk ook wel.

 

Ook de Jung Typology Test doen?

Via de site zelf krijg je info over je persoonlijkheid, maar ook deze site geeft veel achtergrond informatie over de karakters van de Jung Test.

Het was heftig, ik moest me soms naar de computer toe slepen om de oefeningen uit te voeren en 25 dagen had ik gewoon geen zin meer. Dat iedere dag 30 minuten workout’en. Ik heb de 30 dagen volgemaakt – al waren de laatste 5 ‘lessen’ verdeeld over een dag of 8. Hoe graag ik dat ook had gewild, soms komt iedere dag sporten gewoon niet uit. En dát komt dan wel weer goed uit als je ook op dat moment geen zin hebt.

Want als ik na een werkdag naar een feestje ga en ‘s avonds rond 23:30 thuis kom ga ik niet meer staan springen op m’n mooie roze matje. Niet omdat de onderburen waarschijnlijk al in dromenland liggen, maar ook omdat ik gewoon geen zin meer heb.

Was het het waard?

Dat ligt er aan hoe je het bekijkt. Van regelmatig sporten voel je je fit, ik weet nu dat ik écht energie kan krijgen van sporten en het gevoel nadat je flink hebt staan zwoegen is heel fijn. Je hebt het gevoel dat je iets goeds voor jezelf hebt gedaan; dat je gezond bezig bent.

Maar hé, laat ik eerlijk zijn. Ik wil beloond worden voor dat zwoegen. Ik sport om af te vallen – het liefst in kilo’s maar toch minimaal in centimeters. En ik zie gewoon niet meer 2cm verschil over m’n hele lichaam. Ik zie geen strakkere buik, slankere heupen of sterkere benen.

Ik heb voor-foto’s genomen en vergeleken met foto’s van na 15 dagen en wat ik nu in spiegel zie en ik zie niks. Nou ja, ik zie genoeg – maar ik zie geen afslankresultaten.
Spieren zitten er wel in m’n buik, maar je moet even goed door m’n knuffelspel heen duwen voordat je mijn rock hard sixpack voelt. I’m totally not shredded – en dat valt flink tegen na 37 dagen zwoegen. Je sport natuurlijk nooit voor niks, maar zo voelt het wel.

Hoe nu verder?

Zolang mijn seizoen Zumba nog loopt ga ik lekker iedere woensdagavond m’n billen schudden op de klanken van zwoele stemmen en trommels. Als het niet met bakken uit de lucht komt ren ik minimaal één dag van het weekeind en bij mooi weer wil ik ook m’n hardloopschoenen na een werkdag nog wel eens uit de kast trekken. En zo’n één a twee keer per week trek ik het roze matje voor de computer om een level2 of level3 van 30 day shred te doen. Want je gaat toch een beetje houden van coach Jillian. En iedere keer als ze roept: Think about yourself in a bikini! You’ll be shredded in no time! wil je haar gewoon graag geloven.

Maar nu, na 30 dagen, weet ik dat ik blij ben dat de zomer nog niet begonnen is. Want ook na dertig dagen shredden zie ik mezelf nog lang niet in bikini. Gelukkig zijn badpakken ook dit jaar heel hip, dus gaan we maar een op zoek naar zo’n leuk exemplaar.

En een tuniekje voor er overheen.

Met zo’n bijpassende wijde wapper-broek.

Na 25 jaar levenservaring, tientallen diëten en verschillende work-out routines zou ik toch inmiddels moeten weten dat geweldige resultaten niet persee voor iedereen haalbaar zijn. Maar mijn brein heeft veel motivatie nodig voor ik me ergens 100% voor in kan zetten:

  • Ik lees graag de succesverhalen van Weight Watchers om mezelf op te peppen
  • Obese en I used to be fat zorgen ervoor dat ik op zondagochtend toch m’n hardloopschoenen aantrek terwijl ik liever op de bank blijf zitten
  • Bloggers die vertellen over gezond eten en fit worden voor de zomer, die inspireren mij
  • En de geweldige resultaten op YouTube & bij Google images zette mij toe tot beginnen van 30 day shred

Fully shredded?

Inmiddels ben ik halverwege level 2, nog zo’n 12 dagen te gaan en Then I am fully shredded!
In theorie dan en volgens Jillian de trainer. Want in de praktijk heb ik nog lang geen strak lichaam en lijk ik nog niks op een lean en mean work-out machine. Nu had ik mezelf ook wel een iets realistischer doel gesteld, maar ik had hele mooie resultaten gezien van volle meiden. Natuurlijk is het niet eerlijk om een strakke maat 36 te verwachten als je van een trillerige 44 komt in dertig dagen. Maar een flink stuk strakker en een leuk aantal centimeters kwijt zou wel leuk zijn.

Nu ben ik nog niet klaar, maar ik moet eerlijk zeggen: het valt me tegen.

Niet om jou te ontmoedigen, maar er word me veel gevraagd hoe het gaat en ik ben graag eerlijk: het gaat goed, ik voel me lekker, het is pittig en ik sta echt niet iedere dag te springen om aan 30 day shred te beginnen. Maar eerlijk is eerlijk: ik zie weinig verschil.

Ik heb netjes een voor en na 10 dagen foto gemaakt, maar er is weinig verschil. Eigelijk nihil. Met een vergrootglas en flink inzoomen zou ik kunnen zeggen dat m’n taille wellicht ietsie slanker geworden is. Mijn vriend heeft me opgemeten en met 10 dagen nogmaals gemeten, maar daar lijkt het zelfs of sommige plekken breder geworden zijn. Waar andere succesverhalen spreken van centimeters smallere heupen na 15 dagen, ben ik een halve centimeter breder.

En tja, dat is toch niet waar je op zit te wachten als je iedere dag een half uur jezelf naar Jantje staat te springen.

Volhouden en doorbikkelen

Ik ga door, dat sowieso. Ik ga die 30 dagen volmaken. Ik ga na die 30 dagen een foto maken en hem weer vergelijken met dag 1. En ik hoop natuurlijk dat ik dan geen vergrootglas nodig heb om mijn resultaat te zien.

Mijn verwachtingen zijn wel dat, als je smaller bent, je ook eerder resultaat ziet. Want misschien heb ik nu wel een hardcore gespierde buik, maar zit die nog verstopt onder een laagje spek. En ik zweer je, als ik m’n buikspieren aan span, en op m’n buik sla, dan is het best hard! Waar ik de geweldige resultaten die op internet staan me nog iedere dag motiveren, moet je niet beginnen met het idee dat je je na 30 dagen kan inschrijven als bikini-model. Die enkele resultaten op internet, die zo mooi leken en me toch over de streep trokken…. Tja, die zijn voor mij te mooi om waar te zijn.

Natuurlijk, klote. Ik had ergens anders op gehoopt. Maar ik moet nog 15 dagen. Ik weet dat ik gezond eet, dat ik écht m’n best doe en ik merk dat de oefeningen iedere dag beter en makkelijker gaan; ik ga dus zeker vooruit. En meer kan ik niet doen. Dus moet ik dan boos worden op mezelf dat het niet lukt? Ik probeer er niet teveel van te balen dat m’n rugvetjes er nog zitten, m’n spijkerbroek nog altijd een beetje strak zit en dat ene jurkje echt alleen kan mét corrigerend ondergoed. Maar hé, wie weet waar ik over twee weken ben.

Sporten is best lekker

Zei ik dat? Uhm, ik geloof het wel en ik ga het niet eens terug nemen. Ondanks mijn ervaring tot op nu kan ik je zeker aanraden om ook te beginnen met 30 day shred–  of je nu wilt afvallen, strakker in je lichaam wilt zitten of je gewoon lekkerder wilt voelen. Want hoewel ik op betere (afslank)resultaten had gehoopt, voel ik me wel een stuk beter. Na dat half uur ben ik trots dat ik het gedaan heb, als ik die laatste drie pushups er uit er uit pers met een bevallingskreet – dan voelt het achteraf extra lekker en ik ben energieker. Leuk? Nee, ik vind sporten nog steeds niet leuk, maar ik vind het minder erg dan ik verwacht had en ik voel me er zeker lekkerder door.

Ben jij ook bezig met 30 day shred of een ander programma?

Ik hoor graag jullie verhalen! Kom op meiden, motiveer me!

Welkom in de wondere wereld van een net zo wonderlijke kat. Een kat met meer gezichtsuitdrukkingen dan de gemiddelde cabaretier en meer diva-gedrag dan bekende travestieten. Ze regeert het huis en haar twee baasjes met twee pootjes in haar neus en is kieskeuriger dan een Nederlander op vakantie.

Aangenaam, dit is iCat. En dit zijn flashes uit haar leven.
Meer is beter

Nu ben ik een kat die nooit echt moeite heeft met eten, al ben ik wel wat kieskeurig. Ik weiger te eten als de baasjes het in m’n bak doen, want dan lijkt het of ik ze dankbaar ben. Het liefst eet ik als ze mij niet kunnen zien. Als ze op de bank zitten bijvoorbeeld! Dan sleep ik mijn voederbak achter de stoel en ga ik stiekem zitten knagen – ik denk dat ze dat niet horen.

Maar als ze de voorraadbak met eten op tafel laten staan, dan kan ik me niet inhouden hoor. Daar moet ik vol op af! Zo – veel – eten… Allemaal – voor – mij…

Oke, niet helemaal waar natuurlijk. Een verstandige meid is op haar toekomst voorbereid en behalve altijd condooms, geld en een haarelastiekje in je handtas hebben, is sparen ook belangrijk. Heb ik altijd netjes gedaan, in de ene periode noodgedwongen wat minder dan andere tijden. Maar dit eerste salaris? Die waar ik al anderhalfjaar hard voor gesolliciteerd heb, waar ik al vierentwintig jaar naar uit kijk en mijn enige lichtpuntje tijdens de uren hoorcollege? Van dat salaris ga ik mezelf trakteren. Maar wat ga ik kopen?

Wishes

  • MAC Blush – in Style, Pinch me of Supercontinental uit de Styleseeker collectie
  • Een prachtige, stevige cowboysbag – in prachtige roze om de winter op te fleuren of veilig camel?
  • Een goed paar laarzen, omdat je ze nooit genoeg kan hebben
  • Lederen jasje van bijvoorbeeld Goosecraft
  • Stedentrip naar Londen

Ik moet van mezelf kiezen. Omdat de prijzen nu niet echt budgetproof zijn, maar ook omdat de feestdagen en mijn verjaardag er weer aankomen. En als ik alles mezelf cadeau doe, wat moet ik dan van mij familie en vrienden krijgen.

Als je één ding (of twee) mocht kiezen, wat zou het dan worden?

  • Ik ben de foto links van mijn stukjes zat. Dat doe ik dus voortaan niet meer, even kijken hoe dat gaat bevallen
  • 40 uur werken is pittig als je dat nooit eerder gedaan hebt
  • Als je leuke collega’s hebt die ook nog eens lekker kunnen kletsen, dan gaat een dag werken sneller voorbij dan wanneer iedereen de hele dag in zijn eigen wereldje zit
  • Na een dag werken heb ik gewoon honger om 18:00 – voorheen aten we rond 19:30
  • Een snelle makkelijke make-up look it is op de vroege ochtend
  • Vandaag merkte ik ineens dat ik al een ritme opgebouwd heb. Ik werd op tijd wakker door trek in ontbijt, kreeg 12u trek in lunch en zal vast vanavond 18:00 willen eten
  • Ik rust veel meer uit door een e)boek te lezen dan door tv te kijken, ik word onrustig van dat heen en weer schietende licht
  • Slapen is heilig
  • Náást veertig uur werken moet je boodschappen doen, koken, iCat knuffelen, wassen, bedenken wat je wilt eten en quality time met je vriend hebben: maar hoe?!
  • En bloggen, want ik vind het heerlijk maar ik had er even geen puf voor
  • De wereld vergaat niet als ik overdag niet ieder half uur al m’n social media afloop
  • Toch heb ik het gevoel veel te missen
  • Je loopt pakjes van de postbode ALTIJD mis
  • Op je vrije dag wil je je huis aan kant maken, leuke dingen doen én niksen en uitrusten – en dat past dus niet in 24 uur

 

 

In mijn nieuwe kapsel-artikel had ik het over een nieuw tijdperk. Dat had niet alleen betrekking tot het halveren van m’n haar. Ik ga daadwerkelijk een volgende stap in mijn leven nemen, namelijk die van een echte, volwassen, fulltime baan.

Vorig jaar zomer ben ik afgestudeerd aan Media Informatie Communicatie. En waar de economie booming was en de banen voor het oprapen lagen toen ik begon aan die studie, zo nijpend is het nu. Er is wel werk, maar dat is allemaal flink afgenomen nu iedereen elkaar blijft vertellen hoe groot de crisis wel niet is. Bij de banen die er zijn willen bedrijven een jong iemand met jaren ervaring, die onmogelijke tijden wil werken voor bijna geen geld. En daar reageerde ik dan op, met nog zo’n 2000 anderen.

 

Anderhalf jaar lang heb ik gesolliciteerd, mijn beste beentje voor gezet en zo origineel mogelijk proberen te zijn in het aanschrijven van bedrijven. De hoop had ik al zeventien keer opgegeven, maar mijn familie bleef me oppeppen. In de tussentijd werkte ik bij de Albert Heijn hier in het dorp. Heel gezellig en hele fijne collega’s, maar niet werk waar ik voor geleerd en over gedroomd had en waar ik toekomst in zag.

En toen was daar Monsterboard.nl. Hoe ironisch, de vacaturesite. Die zochten een content manager; iemand die een beetje 2.0 denkt, die weet hoe social media werkt, bekend is met bloggen en een beetje vlotte pen heeft. De gesprekken kwam ik door, mijn test-artikel viel in de smaak en ineens had ik hem: de baan. Mijn baan, vanaf nu. Een echte baan voor veertig uur in de week. Bij een bedrijf dat helemaal bij mij past, werk doen dat helemaal bij mij past met collega’s die ik nu al leuk vind.

Veertig uur per week werken wordt helemaal nieuw voor mij, want naast mijn stages heb ik altijd parttime gewerkt of op school gezeten en gewerkt. Die combinatie is toch net even anders. Ik denk dat ik in het begin erg zal moeten wennen aan het ‘volwassenen leven’. Ik gok zo dat ik best moe zal zijn in het begin of misschien wel in het weekeind in coma op bed zal liggen. Natuurlijk went alles en komt dit vanzelf goed. Maar tot die tijd wil ik 150% geven bij Monsterboard, ook als dat betekent dat er niet vijf á zes keer per week een blog verschijnt op LadiesInc. Tot nu toe had ik daar vrij veel tijd voor, straks een stuk minder.

Ik vind LadiesInc te leuk om er mee te stoppen, dat ga ik zeker niet doen. Het gaat te goed en ik haal er te veel energie uit om het op te geven. Maar ik moet even voor mezelf een nieuwe combinatie zien te vinden, een nieuw balans. Het gaat niet gebeuren dat er slechts om de twee weken een artikel komt, maar ik kan weinig concreets vertellen over hoe het de eerste paar weken wel gaat lopen. Ik hoop dat jullie dat begrijpen en toch gewoon lekker blijven lezen hier! Je kunt me volgen op Twitter (88jaxx) of via BlogLovin’ als je graag wilt weten wanneer er nieuwe posts komen. Of gewoon regelmatig een kijkje komen nemen!

Want ik ga ook hier gewoon door, zoals ik ook gewoon door ging met het zoeken van de baan. Want uiteindelijk valt alles op zijn plaats.

 

 

 

Hoewel de media al weer vol staat met het concert over Madonna van zaterdag, hoor ik nog de liedjes van het concert van Sting afgelopen dinsdag in het nieuwe Ziggo Dome.

Ik ging er heen met mijn vriend, zijn broers en een vriendin. Groot Sting-fan kan je me niet noemen, maar ik vind de muziek zeker leuk. Het was een verjaardagscadeau voor mijn vriend en ik ging gewoon gezellig mee. Mijn verwachting was dat ik misschien eenderde van de liedjes zou kennen en de rest wilde ik over me heen laten komen. Dit zou geen meeschreeuw concert worden a la Guus Meeuwis, maar lekker genieten van goeie muziek. En dat hebben we gedaan.

 

 

De Ziggo Dome ligt naast de Arena in Amsterdam, een thuiswedstrijd dus voor mij. Van te voren iets gegeten op de erg drukke Arena Boulevard en drie kwartier voor het begin van de show (20:00) richting Ziggo Dome gelopen. Uit de verte zagen we vrij lange rijen, van dichtbij was dit alleen voor de ringen, de zitplaatsen. Als ik naar een concert ga heb ik altijd staplaatsen op het veld – omdat ik dan lekker dan springen als ik dat wil. Een stoel is mij te statisch, dat boek ik wel in de bioscoop.

Ook in de Ziggo Dome zijn camera’s verboden, die werden in bewaring genomen bij de ingang. Maar gelukkig heeft een beetje mobieltje een camera en onze iPhone-crew heeft dus ook vrolijk staan klikken zo nu en dan. Jammer van veldtickets is dat je niet zo dicht bij staat als je geen zin hebt om je te verdringen en daardoor zijn foto’s ook van ver weg. Ik had met mijn 1m79 af en toe moeite om het podium te kunnen zien – ook een beetje jammer. Want een concert is naast de muziek zelf, ook visueel vaak erg mooi.

In dit geval miste ik niet heel veel, want het was een minimalistisch decor. Sting & band speelde in doeken en leukte het op met de lichten. Geen spectaculaire lichtshows, maar een verlichte omlijsting van de nummers die gespeeld werden. Vind ik persoonlijk jammer, ik houd er wel van als er uitgepakt wordt. Maar aan de andere kant past het wel bij Sting. Het draaide nu echt om de muziek. Dat moet Sting ook gedacht hebben toen een willekeurige spijkerbroek en wit Tshirt uit zijn koffer trok voor hij het podium op moest.

De nummers waren mooi, ik kende iets meer dan ik had verwacht en moet toegeven dat ik van sommige liedjes niet eens wist dat Sting de zanger was. Ik kende de nummers dus wel, maar had ze nooit in verband gebracht met dit concert. ‘Gouwe ouwe’ kwamen langs (Every breath you Take, Every little thing, English man in NewYork) en de ‘nieuwere’ maar zeker gouden Desert Rose. Sting heeft ook aan mij gedacht en een uitgebreide versie van Roxanne gespeeld.

Roxanne werd uiteraard gespeeld in rood licht

Ik moet zeker even de violist noemen en de credits geven die hij verdient. Hij wist tussendoor alle aandacht naar zich toe te trekken door zijn geniale solo’s of opvallende stukken in de liedjes. Adembenemend dat één persoon zo veel verschillend geluid uit één instrument kan krijgen. Een vrij jonge man die helemaal los ging tot aan het einde van de show 80% van de snaar van zijn strijkstok er kapot naast hing. Humor was ook aanwezig, want de vrouwelijke vocal maakte tijdens uptempo nummers hele vreemde jaren 70′-achtige bewegingen die een dansje voor moesten stellen. Denk hierbij aan een kruising tussen de ‘peace voor je ogen’ en de ‘neus dichthouden onder water’-move. Het had ook wel wat weg van een spacende versie van de vogeltjesdans, maar grappig was het zeker.

Wat ik mooi vond om te zien is dat Sting zich helemaal op zijn gemak voelde op het podium. Het was heerlijk luisteren naar hem en de band, alsof hij in zijn achtertuin speelde. Er was weinig geouwehoer tussendoor, geen onnodige ‘I loooooveee you Amsteeerdaaaaaaaam‘s. Het was gewoon Sting. Sting en zijn muziek; niets aantrekkend van het moderne geweld waar je soms mee wordt overladen tijdens concerten. Sting die niet maalt om de iTunes top 40. De band die zij ding deed steeds zonder tussendoor ook in de schijnwerpers te willen staan. Je kunt het te weinig moeite vinden voor een uitverkocht concert of je kunt het waarderen dat er dicht bij de muziek gebleven is zodat het hier ook om draaide.

Recensies heb ik natuurlijk ook gelezen en daar las ik vaak dat het concert te plat en niet speciaal genoeg was voor het nieuwe Ziggo Dome dat staat te wachten op spectaculaire acts. Maar ik denk dat Ziggo Dome blij was met dit mellow optreden van Sting voordat Madonna al haar geweld er dit weekeind los liet.

Ben jij nog naar Sting geweest? Of misschien wel naar Madonna?

 

 

Mij kan je zomer en winter gelukkig maken door me met een dekentje en een kussen op de bank te zetten, een grote pot thee te geven en een film te laten draaien. Horror en thriller ben ik gek op, maar ook romcom’s, drama’s en oorlogsfilms kan ik waarderen.

En soms kijk ik een film die me echt aangrijpt. Die me aan het denken zet, waardoor ik me schaam over mezelf of wat er in de wereld gebeurt. Maandag was het weer zo ver. Freedom Writers was ‘s avonds op televisie en omdat er niks beters was had ik hem aangezet. En dat heb ik geweten.

 

Het is een film uit 2007, dus hele grote kans dat je hem al eens gezien hebt. Ik kende hem echter nog niet, en als jij de film ook nog nooit gezien hebt raad ik je echt aan om hem te downloaden/te huren/in de kast van je vrienden te snuffelen.

Verhaal

Een enthousiaste lerares (Erin door Hilary Swank) ziet de wereld aan het begin van haar carrière alleen rooskleurig in en ziet het helemaal zitten om op een multi-culti school les te gaan geven. Als ze haar klas ontmoet is er een duidelijke tweedeling tussen twee culturen en hoe meer Erin oplet op school, hoe meer ze ziet dat het te maken heeft met gangs die in de buitenwijken om de school heen de wet uitmaken.

Idealistisch als ze is, zet ze zich toch in om de leerlingen les te geven maar wordt hierbij tegenwerkt door school. Zij zien de niet blanke kinderen als uitschot en behandelen ze ook zo door ze alleen te laten leren uit aftandse boeken en vol gekladderde stripboeken. Want ‘ze zijn toch te dom om echt te leren en ze maken goed materiaal alleen maar stuk’. De leerlingen van Erin voelen zich niet serieus genomen, hebben het thuis moeilijk genoeg en voelen geen drang om te leren. Ze zijn daar omdat ze verplicht zijn daar te zitten – that’s it.

Maar Erin weet met haar aparte manier van benaderen, bewonderenswaardige inzet en eeuwige positiviteit de kinderen te benaderen en leert over hun achtergrond. De één woont op straat, de ander moet kiezen of ze in de rechtbank de waarheid moet vertellen waardoor ze haar broer verlinkt, een derde is door zijn moeder het huis uitgezet en iedereen heeft wel te maken met (huiselijk) geweld en de is op de een of andere manier betrokken bij de gangs.

Uiteindelijk weet Erin de leerlingen te motiveren en de cijfers schieten omhoog. Ook creëert ze eenheid in de klas en de verschillende groepen krijgen respect voor elkaar en er ontstaan vriendschappen tussen kinderen die elkaar eerder een pistool tegen het hoofd hielden.  Na twee jaar hoort Erin dat haar groep een andere leraar krijgt omdat zij niet bevoegd is hoge klassen les te geven en zowel zij als de leerlingen zijn erg bang dat ze dan weer afzakken. Want geen leraar is zo betrokken als Erin en geen leraar weet waar de kinderen thuis doorheen gaan.

Aangrijpend

Kijk, ik woon niet onder een steen ofzo. Ik weet dat er gangs zijn en bepaalde groepen die elkaar het leven zuur maken. Maar ik ben wel zo iemand die alles een ver van zijn bed show vindt als het niet in mijn directe omgeving gebeurd. Heel erg eigenlijk, maar het is wel zo. Toen ik deze film keek en zag waarom die meiden zo arrogant waren, de jongens zo hard en ze elkaar ‘zo graag’ afmaken zag ik wat er achter speelde. Dat het niet was omdat ze het leuk vonden, maar omdat ze soms niet anders kunnen.

Niet dat dat het goed praat, maar via de media verneem ik altijd hele andere beelden en verhalen. Dit verhaal speelt zich dan wel af in Amerika, maar soortelijke praktijken (hetzij in mindere maten) gebeuren ook gewoon in Nederland. Deze film heeft mijn kijk op bende-nieuws heel erg veranderd. Natuurlijk weet ik dat de wereld niet zo zwart-wit is als hij soms wordt afgeschilderd of zoals ik hem soms wil zien. En ik heb dergelijke films nodig om mezelf af en toe wakker te schudden. En dat heeft Freedom Writers zeker gedaan. Een aanrader!

Heb jij deze film al eens gezien? Wat vond je er van?

 

 

 

De examens van de middelbare scholen zijn weer begonnen en man, wat voel ik me dan oud! Dat is alweer 6,5 jaar geleden. Maar het gevoel kan ik nog wel oproepen: de belangrijkste toets in je leven, geen hulplijnen zoals je buurvrouw of een spiekbriefje – want als je nu gepakt wordt ben je echt de sjaak en als je het door de zenuwen minder goed doet dan verwacht; wat dan!?!

Nu is goede voorbereiding (lees leren!) heel belangrijk. Voor je school examen en voor iedere andere proef en toets die er nog komen gaat in je leven. Maar er zijn nog wat kleinere dingen die zo iets wat gemakkelijker kunnen maken.

 

Nu mag ik totaal niet klagen, want ik heb de HAVO doorlopen zonder al te veel moeite en gezeur. Ik stond er goed voor en moest het wel heel bont maken wilde ik zakken. Maar toch had ik zenuwen. Door leraren die continu riepen dat het zo moeilijk ging worden, voor vriendinnen die er penibel bij zaten en omdat het toch wel je examen is.

Ik ga er even vanuit dat iedereen die een belangrijke test heeft, gewoon de boeken en de materie in gedoken is, want inhoudelijk heb ik anders weinig ideeën. Maar ik heb wel tips voor tijdens, voor en na je examen.

 

Enne succes!

Je bent een topper en je kan het. Hoe ik dat weet? Je weet LadiesInc te vinden, dus je moet wel heel verstandig zijn ?