Mij kan je zomer en winter gelukkig maken door me met een dekentje en een kussen op de bank te zetten, een grote pot thee te geven en een film te laten draaien. Horror en thriller ben ik gek op, maar ook romcom’s, drama’s en oorlogsfilms kan ik waarderen.

En soms kijk ik een film die me echt aangrijpt. Die me aan het denken zet, waardoor ik me schaam over mezelf of wat er in de wereld gebeurt. Maandag was het weer zo ver. Freedom Writers was ‘s avonds op televisie en omdat er niks beters was had ik hem aangezet. En dat heb ik geweten.

 

Het is een film uit 2007, dus hele grote kans dat je hem al eens gezien hebt. Ik kende hem echter nog niet, en als jij de film ook nog nooit gezien hebt raad ik je echt aan om hem te downloaden/te huren/in de kast van je vrienden te snuffelen.

Verhaal

Een enthousiaste lerares (Erin door Hilary Swank) ziet de wereld aan het begin van haar carrière alleen rooskleurig in en ziet het helemaal zitten om op een multi-culti school les te gaan geven. Als ze haar klas ontmoet is er een duidelijke tweedeling tussen twee culturen en hoe meer Erin oplet op school, hoe meer ze ziet dat het te maken heeft met gangs die in de buitenwijken om de school heen de wet uitmaken.

Idealistisch als ze is, zet ze zich toch in om de leerlingen les te geven maar wordt hierbij tegenwerkt door school. Zij zien de niet blanke kinderen als uitschot en behandelen ze ook zo door ze alleen te laten leren uit aftandse boeken en vol gekladderde stripboeken. Want ‘ze zijn toch te dom om echt te leren en ze maken goed materiaal alleen maar stuk’. De leerlingen van Erin voelen zich niet serieus genomen, hebben het thuis moeilijk genoeg en voelen geen drang om te leren. Ze zijn daar omdat ze verplicht zijn daar te zitten – that’s it.

Maar Erin weet met haar aparte manier van benaderen, bewonderenswaardige inzet en eeuwige positiviteit de kinderen te benaderen en leert over hun achtergrond. De één woont op straat, de ander moet kiezen of ze in de rechtbank de waarheid moet vertellen waardoor ze haar broer verlinkt, een derde is door zijn moeder het huis uitgezet en iedereen heeft wel te maken met (huiselijk) geweld en de is op de een of andere manier betrokken bij de gangs.

Uiteindelijk weet Erin de leerlingen te motiveren en de cijfers schieten omhoog. Ook creëert ze eenheid in de klas en de verschillende groepen krijgen respect voor elkaar en er ontstaan vriendschappen tussen kinderen die elkaar eerder een pistool tegen het hoofd hielden.  Na twee jaar hoort Erin dat haar groep een andere leraar krijgt omdat zij niet bevoegd is hoge klassen les te geven en zowel zij als de leerlingen zijn erg bang dat ze dan weer afzakken. Want geen leraar is zo betrokken als Erin en geen leraar weet waar de kinderen thuis doorheen gaan.

Aangrijpend

Kijk, ik woon niet onder een steen ofzo. Ik weet dat er gangs zijn en bepaalde groepen die elkaar het leven zuur maken. Maar ik ben wel zo iemand die alles een ver van zijn bed show vindt als het niet in mijn directe omgeving gebeurd. Heel erg eigenlijk, maar het is wel zo. Toen ik deze film keek en zag waarom die meiden zo arrogant waren, de jongens zo hard en ze elkaar ‘zo graag’ afmaken zag ik wat er achter speelde. Dat het niet was omdat ze het leuk vonden, maar omdat ze soms niet anders kunnen.

Niet dat dat het goed praat, maar via de media verneem ik altijd hele andere beelden en verhalen. Dit verhaal speelt zich dan wel af in Amerika, maar soortelijke praktijken (hetzij in mindere maten) gebeuren ook gewoon in Nederland. Deze film heeft mijn kijk op bende-nieuws heel erg veranderd. Natuurlijk weet ik dat de wereld niet zo zwart-wit is als hij soms wordt afgeschilderd of zoals ik hem soms wil zien. En ik heb dergelijke films nodig om mezelf af en toe wakker te schudden. En dat heeft Freedom Writers zeker gedaan. Een aanrader!

Heb jij deze film al eens gezien? Wat vond je er van?

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.