Hold your horses people, ik -Jacky in eigen persoon- is naar een heuse voetbalwedstrijd geweest. Niet één van de club waar mijn broertje speelt, nee inde Arena. Een wedstrijd van Ajax. Jeweetwel, zo’n echt, serieus potje voetbal.

Huh, Mister X was hier toch devoetbalfan? Dat klopt, ik ben ook geen fan van voetbal – of kan ik beter zeggen; ik was ook geen fan van voetbal? Ikheb het in ieder geval heel erg naar mijn zin gehad. En dat ligt niet alleen aan degespierde mannen op het veld.

 

 

Ik had de mogelijkheid om een keer naar een wedstrijd van Ajax te gaan en deze te bekijken vanaf de business lounge. Mijn plus één was mijn broertje die wel helemaalvoetbalminded is, en alleen al om hem daar te zien zitten met grote ogen maakt zo’n wedstrijd voor mij de moeite waard. En ik vind het ook gewoon leuk om eens iets anders te ondernemen. Dat het in de Arena is helpt mee, it brings back memories: ik heb mijn eerste vriendje daar leren kennen.
En daarom gingen wij afgelopen zondag samen op weg naar de Arena voor de wedstrijd Ajax – Heracles.

De dag begon goed met kaarten die nog niet binnen waren en ergens bij de post lagen. Gelukkig is dit opgelost door hard werken en bellen van verschillende mensen; dus toch samen onderweg. Ik heb de mazzel dat ik slechts een minuut of twintig bij de Arenavandaan woon, en met tussendoorweggetjes hadden we ook niet echt last van file. Als echte Arena-kenner -NOT- stonden we in de rij voor de verkeerde parkeergarage maar verder liep alles gesmeerd.

Business class

In de business lounge had ik even moeite om mijn mond niet te laten zakken van verbazing. Hier en daar sloegen de ego’s je om je oren in pakken die zeker niet bij de H&M vandaan komen. Maar als je beter keek, zag je allemaal zenuwachtige mannetjes die hoopten dat ‘hun cluppie’ straks gaat winnen, of minimaal scoren. We namen een drankje -Há! Gratis dus- en liepen naar onze plekken.

En onze stoelen bleken slechts vier rijen van het veld af. Ik had gehoord dat we goeie kaarten hadden, maar ik kon de spelers zowat ruiken. Luke, mijn broertje, heeft tien minuten voor zijn stoel gestaan voordat hij ging zitten. De hele Arena in zich opnemend en de spelers bekijkend. De hele wedstrijd heeft hij gespannen zitten kijken. Gelukkig was Ajax in topvorm -of Heracles nog niet wakker- en kon ‘ons cluppie’ zes keer scoren. En flink feesten al die business mannen! Zo leuk om te zien.

Ik ben al eens eerder in de Arena geweest, maar toen zat ik op plastic stoelen waar je na een half uur van gekkigheid niet meer wist hoe je moest zitten. Maar deze stoelen; bilstrelend! Een zacht kussentje, zowel onder je kont als achter je rug. Genoeg beenruimte en geen arm geworstel met je buurman. Volgens mij moet ik voetbalvrouw worden, ik kan hier wel aan wennen.

Sfeer

Je hoort wel eens dat op het strand iedereen gelijk is, omdat je dan niet aan kleding kan zien wat iemands status is. Nou dat gevoel had ik daar ook. Even vergetend dat het wel luxe plekken zijn – maar iedereen daar verbroederd. Voor ik het wist stond ik ook te schelden en te juichen. Mede mogelijk gemaakt door een vak op de twee ring, het beruchte vak 410 (die tegenwoordig in 425 zit – what’s up with that?). De hooligans, devechtersbazen en de reden dat de ME voor de deur staat volgens de kranten.

Maar ik hoorde trommels, liedjes, gejoel en gejuich. Één zo’n vak met diehard-fans weetde hele sfeer in zo’n stadion te brengen. Ze waren voor mij een beetje de cheerleaders van het American Footbal, en dat bedoel ik geheel positief. Ze deden dansjes, wisten met een tromslag wel liedje ze gingen inzetten en trokken hun shirts uit. Jammer genoeg zat ik te ver om dit goed te kunnen zien. Behalve het opzwepen van het publiek, denk ik dat despelers er ook een pep van krijgen.

Mijn Ajax – Arena bezoek was zeer geslaagd. Onze club heeft gewonnen, mijn broertje hadde middag van z’n leven en ik moet toegeven dat ik ook heb genoten. Zowel van dezwetende mannen op het veld, als de zwetende mannen op de tribune. Ik kan nog steeds geen namen bij de spelers zetten noch buitenspel uitleggen, maar dat is ook niet nodig.De scheids kan fluiten en op de borden zie je wie gescoord heeft.

Ik kan iedereen aanraden om gewoon een keer te gaan kijken. Laat je meesleuren in een andere wereld, ga mee in de vibe die daar hangt, laat je inpakken door de uberfans van 410 en de perfecte pakken die veranderen in enthousiaste jongetjes. Ik heb een andere kant van mezelf leren kennen: ik wist dat ik enthousiast kan worden van een mooie jurk, maar ik stond nu nog harder te juichen bij een goedgekeurd doelpunt. Ja het was leuk, ikkan niets anders zeggen. Ga zelf ook eens kijken als je de kans krijgt, ook al ben je nogal anti. En wie weet vragen we straks allemaal of Mister X alsjeblief over voetbal wil gaan schrijven.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *