Een week of drie geleden zat ik lekker op de bank toen m’n vent thuis kwam van z’n werk. Het gebruikelijke ‘Hy lieffy!’ waarna hij dichterbij kwam om me een kus te geven. Vlak bij m’n gezicht sprong m’n vent achteruit en riep: ‘Je hebt een snor!’

Oké, ook welkom thuis? Maarja, snor.. snor… een stuk of zes donshaartjes boven m’n mondhoek. En omdat het licht er onvoordelig op viel leek het misschien heel wat. Maar toevallig stoorde ik me er al een tijdje aan, dus ik dacht: tijd om er iets aan te doen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.